Projektowanie wnętrza jest zarazem ruchem ku przyszłości i zwrotem w przeszłość. Planowanie przestrzeni to jej oznaczanie symbolami minionych chwil.

Można myśleć o projekcie jak o scenariuszu teatralnym. Nie tyle jest pisany, ile reżyserowany, decyduje o zapełnieniu powierzchni ruchem użytkowników „od-do” i „pomiędzy” elementami przestrzeni.

Single man ma swój szyfr.

Dychotomia wnętrza i zewnętrza konkretyzuje się w znakach opozycjach natury i kultury, domownika jako single i jako man, domostwa tu z widokiem na miasto tam.

Tu-oto ma dwie pary drzwi wyjściowych i podwójne wyjścia z pokoju dziennego do miejsc prywatnej przestrzeni — do sypialni i łazienek. Dekoracje widziane są parami i partnerują ze sobą jak przeciwstawne, lecz uzupełniające się kompozycje. Czasem obiekty zachowują się kłótliwie, ale na ogół symetrycznie niczym samopodobne fraktale tworzące wzór tapety na sypialnianej ścianie.

Wnętrza apartamentu mają sprawiać estetyczną przyjemność. Single man kreuje liczne okazje do oswojenia się światła z cieniem i nawiązania nici porozumienia z otoczeniem przyrodniczym i społecznym.